Μια κυρία όμορφη αλλά “ψυχρή” σαν από μέταλλο…

«Πάντα με τραβούσαν οι ασταθείς κυρίες», σκέφτηκε πριν γυρίσει το κλειδί για να πάρει με επιβλητικό τόνο μπρος ο σχεδόν τρίλιτρος με το διπλό και υπερευαίσθητο turbo που αποτελεί την ψυχή της κόκκινης μεταλλικής Ιταλίδας γυναικάρας. Το vintage στυλ, το επιβλητικό lassale στο ταμπλό, το σέξι και πολυτελές φινίρισμα αλλά και το καλλίγραμμο αμάξωμα με την τρίαινα ως λογότυπο.

Διατηρούσε ένα άσβεστο πάθος για το συγκεκριμένο μοντέλο και ας του είχε στοιχίσει η συντήρηση του τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια μια ολόκληρη περιουσία. Δεν την αποχωριζόταν με τίποτα και εδώ που τα γράφουμε, πέραν από την τσέπη του, δεν προξενούσε προβλήματα σε τρίτους δεδομένου ότι παιδιά, σκυλιά και γατιά δεν είχε αποκτήσει. Συμβόλιζε για τον ίδιο την σύντροφο με την οποία πέρασε τα καλύτερα χρόνια της ζωής του, ως θαμώνας στα κορυφαία μαγαζιά της παραλιακής και της Αθήνας. Εκεί, πίσω στην χρυσή δεκαετία του ‘90 όπου πάρα πολλοί ένιωσαν έστω και για λίγο πλούσιοι. Έχοντας πατήσει τα πενήντα, καλοδιατηρημένος, καθώς περνάει η μπογιά του στις κυρίες άνω των 35 διατηρεί απτόητος αυτή την βαθιά συναισθηματική εξάρτηση με την λαμαρινένια κοπέλα του. Έχει διώξει γυναίκες και γυναίκες, αν και μερικές τις αγάπησε βαθιά, με πράξεις μοναδικές, όμως μπαρουτοκαπνισμένος και ατίθασος δεν επέτρεπε σε καμία να ποδοπατήσει με τα παιχνίδια της τα όρια του.

Όμως τι παράδοξο, καθώς παραμένει αιωνίως πιστός στην αυταπόδεικτα πιο άπιστη: ξέρετε πόσες φορές τον έχει αφήσει στα κρύα του λουτρού; Πόσο συχνά η μεταλλική κυρία τον παρατούσε με μια χαρακτηριστική ευκολία μόνο και μόνο γιατί είχε μια παράλογη εξάρτηση με την οδική βοήθεια; Δεν υπολογίζονται τα χρήματα που του έφαγε στα συνεργεία η αθεόφοβη! Αφήστε, το τι γινόταν όταν έβλεπε στη θέση του συνοδηγού την οποιαδήποτε αντίζηλο της. Όλο βραχυκύκλωνε για να τον εκθέσει στα μάτια της συνοδού του. Πείσματα, ζήλιες, κόνξες, σαν μια εμμονική και συνάμα τοξική παράλογη σχέση του τύπου: ή εγώ, ή αυτή!

Ωστόσο, κατά βάθος μόνο αυτή, η φαινομενικά ψυχρή ιταλίδα τον καταλαβαίνει. Στα δύσκολα του, στις αποτυχίες του, στις στραβές και στις μοναξιές του, την ξυπνούσε ακόμη και πριν το ξημέρωμα και αυτή έπαιρνε μπρος αδιαμαρτύρητα. Έβαζε και στη διαπασών και ένα από τα αγαπημένα τους τραγούδια, το whiter sade of pale των θρυλικών ProcolHarum και έπαιρναν από άκρη σε άκρη την παραλιακή. Εκεί, αυτός αφηνόταν στην ατίθαση δύναμη της άγριας προσωπικότητας της, άνοιγαν τα turbo της και ήταν σαν να κάνουν έρωτα, στο κάθισμα του οδηγού με το ταχύμετρο να δείχνει αίφνης 230…

Μόνο αυτή η θηριώδης σε δύναμη αλλά εκλεπτυσμένη και συνεπώς αντιφατική γυναίκα τον καταλάβαινε στις «κλειστές» του και δεν είναι τυχαίο πως, όταν ήταν ακραία ψυχολογικά στριμωγμένος και έβγαζε όλα του τα παράπονα πάνω της, αυτή τον άκουγε υπομονετικά, με τις ώρες, χωρίς να τον επικρίνει, ενώ ποτέ δεν τον πρόδωσε…«we skipped the light fantango turned some cartwheels across the floor I was feeling kind of seasick when the crowd called out for more, The room was humming harder and the ceiling flew awayWhen I called out for another drink the waiter brought a tray.And so it was later when the miller told this tale that her face at first just ghostly turned a whiter shade of pale she said, “There is no reason and the truth is plain to see”…

«Μέσα» της, αισθάνεται τόσο ασφαλής, τόσο ο εαυτός του και γαλήνιος για αυτό και όλα της τα μηχανικά τερτίπια της τα συγχωρεί… Του χαρίζει με τον μοναδικό τρόπο της, την απόλυτη ελευθερία που, τόσο έχει ανάγκη, και έχει γίνει για τον ίδιο η αιώνια ερωμένη και η καλύτερη του φίλη, αυτή, που όλοι την θωρούν ως μια άψυχη και «σκληρή» σαν από μέταλλο όμορφη κυρία…