Ο αναμορφωτής του Water ski στην Ελλάδα
Αδερφέ Κούσα, σε θυμάμαι καλά, γιατί σε γνώρισα στον ανεξίτηλα χαραγμένο στην μνήμη – πρώτο αγώνα μου. Ήμουν ένα 11χρονο σαμιαμίδι, τότε οι γονείς μου είχαν εξοχικό στο Πόρτο Ράφτη. Επίσης, δεν μπορώ να μην θυμάμαι- φταίει η ιδιοσυγκρασία μου, την θρυλική disco «Kolones» στον Άγιο Σπυρίδωνα, ίσως γιατί μερικές φορές με έπαιρναν μαζί τους οι γονείς μου, ήταν κάτι σαν τον πρόγονο του Mercedes, δεδομένου ότι τα ΒΠ ήταν σε απόσταση 40 λεπτών και το Πόρτο Ράφτη στο κοσμοπολίτικο pick του εν γένει. Γράφω για τα έτη 1984-85. Ας μην πλατειάζω όμως.
Διασυλλογικοί αγώνες θαλασσίου σκι Νότου, το 1985, διεξήχθησαν με διοργανωτή τον ΝΟΒ και τον στίβο (ο θεός δηλαδή να τον έκανε) να βρίσκεται στον άγιο Κοσμά. Μεγαλύτερος είσαι σε ηλικία λίγο κύριε Κούσα, και γιαυτό δεν συμπέσαμε ποτέ στην ίδια κατηγορία, χαχαχα. Τότε πρώτο αγωνίστηκα με τον Ναυτικό Όμιλο Μεσογαίας, κάναμε σλάλομ σε στίβο στα υπήνεμα της Ραυτοπούλας με τον Τάκη Κατσαφάδο, με ένα Βest που φορούσε μια Evinrude 115 hp. Το σοκ, ώστε να πάω στον πρώτο αγώνα της ζωής μου και να αγωνιστώ πίσω από κείνα τα πρωτόγονα για τα σημερινά δεδομένα Ski Νautique, με το τεράστιο απόνερο ήταν φυσικά μεγάλο.
Λευτέρη, ή «Λευτεράκη», όπως σε αποκαλεί χαϊδευτικά η θρυλική μορφή του ΝΟΒ, η Σούζυ, αν και ήσουν καταπληκτικός φιγουρίστας- επάξια κάτοχος του Πανελληνίου ρεκόρ Ανδρών σπάζοντας το φράγμα των 5000 βαθμών, ωστόσο τότε τους πήρες το σλάλομ σε κείνο τον αγώνα και ξέρεις γιατί; Διότι είχε 30 πόντους κύμα, νοτιάς, η νούμερο ένα είχε ξεσύρει, «είχε φτάσει στον Άλιμο», και όλοι την πάτησαν χοντρά μιας από σκιέρ στην ένα γινόντουσαν αίφνης κολυμβητές. «Γκολτζής» από τότε ήσουν κύριε Κούσα, και εγώ ξέρω πολύ καλά τους λόγους. (Αυτά είναι δικά μας). Στην κατηγορία μου μοιράστηκα το ασημένιο μετάλλιο με τον φίλο μου και μετέπειτα συναθλητή και στην εθνική ομάδα, Μενέλαο Καπότση, (Αργοναύτες Βόλου) τότε μαζί με την καταπληκτική ως άνθρωπο Σύλια, (ΝΟΒ) τον αγαπητό και ταλαντούχο Στέλιο Σταμάτη, τον θυμάμαι μικρό παιδάκι, να κυκλοφορεί μέσα στον Ναυτικό Όμιλο Βουλιαγμένης με ένα «ζετάκι», τον ιδιαίτερο Μικέ Σακελλίου (ΝΟΒ), τον αξιοπρεπέστατο Πουλτσίδη, την αδικοχαμένη κούκλα μας τη Νικόλ, (ΝΟΒ) τους καταπληκτικούς σκιέρ παγκόσμιας κλάσης Τάσο και Γιώργο Χατζή. Με τους θρυλικούς Αντώνη Αναστασίου (νυν προπονητής του ΝΟΒ) και Παναγιώτη Σιώκη ως Ομοσπονδιακούς. Αναφέρομαι στο Αγρίνιο το 1990.
Όμως, «κωλόπαιδα», σας χρεώνω ότι με κάνατε κατά διαστήματα να δακρύζω για πολλές μέρες, μόνος μου στα κρυφά και να με πιάσουν συναισθηματισμοί που δε συνάδουν με το βιογραφικό μου, με το να μου ζητήσετε να επανέλθω έστω και προσωρινά στον χώρο μετά από 25 ολόκληρα χρόνια. (Αδερφέ Ντόι παραδέχομαι ότι είσαι μεγάλο παραμύθι, μου την έστησες χοντρά με κείνη τη φωτογραφία που μου έστειλες αρχές Ιουνίου).
Πάμε παρακάτω. Θυμάμαι ότι ήσουν ο μόνος που πέρασες όλο τον στίβο (μάχης) Λευτέρη, σε κείνο το μακρινό καλοκαίρι του 1985, δηλαδή βγήκες κανονικά με πορεία στο άγριο… πέλαγος. Είχα πλάκα από την πλευρά μου στο set up, διότι με περίμεναν αυτά τα απόνερα- θηρία, έκλεισα τα μάτια, πήρα φόρα και εκσφενδονίστηκα προς τη νούμερο ένα, προσθαλασσώθηκα επιτυχώς και την πέρασα απέξω. Φανταστείτε ότι τρίτος δεν υπήρξε στο βάθρο στην κατηγορία μου Παίδες Β, για τον απλούστατο λόγο ότι κανένα παιδάκι δεν κατάφερε να φτάσει στην νούμερο 1. Οι απονομές έγιναν στον Ναυτικό Όμιλο Βουλιαγμένης από όπου παραθέτω και τη φωτογραφία αρχείου, 1985, με μένα ως 11χρονο να στέκεται μαζί με τον Μενέλαο στη δεύτερη θέση και τον ατρόμητο δύο χρόνια μεγαλύτερο Κρις Παπαλιόλιο να κερδίζει το χρυσό μετάλλιο ξεκάθαρα.
Στο βάθος διακρίνεται ο διεθνής θρύλος στα σκιικά δρώμενα Δήμος Αλεξόπουλος, τριαντάρης περίπου τότε, να οργανώνει την διαδικασία της απονομής στον Ναυτικό Όμιλο Βουλιαγμένης, ενώ τα μετάλλια μας τα απονέμει η αείμνηστη εφοπλίστρια και τότε πρόεδρος του Ναυτικού Ομίλου Μεσογαίας Νάντια Γρέγου, μητέρα του επίσης σκιέρ και φίλου μου τότε Μιχάλη και της διάσημης (τη σήμερον) εικαστικού Κατερίνας.
Λευτέρη, σου γράφω ευθέως, ότι Πρόεδρο Ελληνικής Αθλητικής Ομοσπονδίας να βάζει ως ταπεινός εργάτης βενζίνες στα σκάφη και να κουβαλάει μπιτόνια δεν έχω ματαδεί κατά τη διάρκεια δε, Πανευρωπαϊκών αγώνων.
