Από το Horses και τα Αστέρια στο Island
Από τον πατέρα μου είχα ακούσει για το θρυλικό Horses της Μαρί, η οποία ήταν σύζυγος του μεγάλου και αξέχαστου Στηβ Γιατζόγλου, ο οποίος μεσουρανούσε στον μπασκετικό Ολυμπιακό της δεκαετίας του 80.
Ήταν το απόλυτο night club της εποχής στα νότια προάστια, το μέρος όπου θα μπορούσες να πίνεις το ποτό σου και να γίνεσαι μάρτυρας απίστευτων καταστάσεων ενώ δίπλα σου ενδεχομένως να καθόταν ένας πράκτορας της CIA, ένας ανώτατος Αμερικανός στρατιωτικός ή κάποιος γόνος αριστοκρατικής οικογένειας. Μετά άνοιξε και το Cactus του Νίκου Ζαβολέα, ο πατέρας του ο αγέρωχος μπάρμπα- Γιάννης αν και σκληρός άνθρωπος, σύμφωνα με μαρτυρίες μου είχε αδυναμία ως παιδί, διότι έσπαγα ποτήρια για πλάκα και γελούσε, αλλά: αν κάποιος θαμώνας θρυμμάτιζε κάτι έστω και κατά λάθος γινόταν της τρελής! Ο πατέρας του συγχωρεμένου Νίκου, διατηρούσε την θρυλική «Ήβη» στην Γλυφάδα, τον μετέπειτα Δεληολάνη. Πάμε και στο Rodolfo του αείμνηστου Νίκου Κανελλάκη, στην παραλιακή στο ύψος του Καλαμακίου, με τον αξέχαστο Βαρδή και τη Μαραγκόζη στην μαρκίζα, με πουλέν τον τρομερό Καμπουρίδη και τη γνωστή κούκλα- μοντέλα και ηθοποιό Υβετ να ανοίγει το πρόγραμμα, την τότε γυναίκα του Γιάννη Βούρου (μου διαφεύγει το καλλιτεχνικό της) να συμμετέχει με καταπληκτικές ερμηνείες, τον στιβαρό Παναγιώτη Νταή ως μετρ.
Αξέχαστες οι νύκτες στον Άλιμο, με το αγαπημένο ζευγάρι εκείνης της νοσταλγικής εποχής, τον «τεράστιο» ως καλλιτέχνη Αντώνη και «την δυνατή» Χριστίνα να δίνουν ρέστα.
Πάμε με ένα golfaki gti, με μια maserati biturbo ή μήπως προτιμάτε μια BMW 325iS (είχε μια λευκή ο Λευτέρης Πανταζής τότε) προς τα νοτιονατολικά; «Αστέρια», με τους “Παπαργυρόπουλους” ως βασιλιάδες της νύχτας και πολλά πρώτα ονόματα ή εν δυνάμει φίρμες να παρελαύνουν επί σειρά ετών και για αναρίθμητα καλοκαίρια. Πιο πριν, μόλις λίγα χιλιόμετρα, δέσποζαν οι αθλητικές εγκαταστάσεις του Αγίου Κοσμά όπου κάποτε φιλοξενούσαν το θρυλικό «Στορκ» της οικογένειας Γιγουρτάκη, με σημείο αναφοράς μετέπειτα για όλους τους ξενύχτηδες το τρομερό Romeo, το οποίο άνοιξε ένας κορυφαίος, ο Τάκης Γιγουρτάκης, με γενικό διευθυντή έναν πανέξυπνο παίκτη του νυχτερινού marketing, τον Πατρινό Γιάννη Βασιλειάδη.
Αν κάνουμε ένα σύντομο fast forward και βρεθούμε στο 1993 θα διασκεδάζαμε στο Loft του Λάκη Ραπτάκη στο Bio-Bio του στιβαρού Άλκη Νικολούζου ο οποίος ήταν και ο ιδιοκτήτης της θρυλικής πίστας κάρτ ευρισκόμενο απέναντι από το αεροδρόμιο. Πηγαίνοντας σιγά- σιγά με ανοικτή την κουκούλα στο αυτοκίνητο προς τα ενδότερα της Γλυφάδας, οι παλαιοί θα θυμούνται το ιδιαίτερο και πιο glam bar- restaurant Churrasco, αλλά και το ιστορικό Spider– γνωστό στέκι των Αμερικανών της Βάσης, όταν δε, άραζε αεροπλανοφόρο στο Φάληρο οι βραδιές στο στενό της «Μπιφτεκούπολης» θύμιζαν σε πολλές περιπτώσεις far west με σκηνικά και πρωταγωνιστές βγαλμένα από υπερπαραγωγές. Αρκετές και οι ντίσκο για τους κοινούς θνητούς, «Μπίτσουλας», «Vinilio» και μερικές ακόμη. Σταθμό αποτελούσε και η OPERA. Πηγαίνοντας προς Βούλα, δεν γινόταν να μην σου αποσπάσει την προσοχή το περίφημο «Bo» των Ιωακειμίδηδων, ενώ στον Αστέρα της Βουλιαγμένης κυριαρχούσαν οι λαμπερές «Εννέα Μούσες». Κάποιο «καλοκαιρινό φεγγάρι» ενώ ο Σπύρος Πανάς αδερφός του Χρύσανθου, είχε πρώτο- ανοίξει το Island, στη νότια πλαζ του Ναυτικού Ομίλου Βουλιαγμένης. Εγκαταλείποντας και τα τελευταία τμήματα του αστικού ιστού θα φθάναμε στη Βάρκιζα, στο Riba’s, το οποίο ξεκίνησε (αν θυμάμαι καλά) περί τα τέλη ’80- αρχές ’90, με την sexy Κωνσταντίνα και τους θρυλικούς Ζικ- Ζακ να «ανάβουν» καλοκαιριάτικα μεταμεσονύχτιες πυρκαγιές, με «τα κόκκινα τα δύο σου χίλια κόκκινο πανί η ζήλια» και δεν συμμαζεύεται…
H παραπάνω γενική περιγραφή για τα νυχτερινά μαγαζιά, τα περισσότερα εκ των οποίων μεσουρανούσαν μέχρι και στις αρχές του 1990, έχει ως στόχο να προϊδεάσει τους αναγνώστες και τους νοσταλγούς της «παλιάς νύχτας» των νοτίων προαστίων για ακόλουθα αφιερώματα στα στέκια και στους πρωταγωνιστές, εκείνης της μοναδικής και “χρυσής εποχής”…